Cultuursnuiven I

Met een dochter die Cultureel Erfgoed studeert, is het nog al logisch dat wij in de vakantie een aantal musea bezocht hebben. Nu vind ik het ook geen straf hoor en hebben we altijd een lijstje klaar liggen met dingen die we graag willen zien. Niet dat het er altijd van komt, maar we proberen altijd zoveel mogelijk tentoonstellingen te bezoeken die op ons lijstje staan (niet alleen in de vakantie maar ook daarbuiten natuurlijk).

Ons eerste uitstapje deze vakantie was naar Apeldoorn. De tentoonstelling van Sisi: Sprookje & Werkelijkheid in Paleis het Loo (nog te zien t/m 27 september) stond al een hele tijd bij ons hoog op het verlanglijstje......

Al sinds mijn jeugd ben ik een groot fan van de film SISSI en alles wat er omheen hangt. Ik heb de films al ontelbaar keer gezien en ook de boeken gelezen. Toch moet ik nog altijd huilen als ik kijk, erg hé. Dit virus heb ik mijn meiden ook meegegeven en zij vinden het dus net zo geweldig als ik (en tranen stiekem lekker met me mee).

Rob en Jack mochten ook mee. Ik bedoel naar Apeldoorn hoor. Zij mochten heerlijk wandelen in de mooie omgeving. Ook geen straf dus!

Helemaal opgetogen gingen we op pad.

De tentoonstelling wordt gehouden in de westvleugel van het paleis. Via een munt kun je het poortje openen en betreed je de wereld van Sisi. Het eerste wat opvalt is het verschil van spelling. Voor de film gebruikt men 2x een 's' in haar naam (omdat dat er mooier uitziet, vonden ze). Je mocht helaas geen foto's maken.

We hebben heerlijk door de tentoonstelling gelopen. Ieder in zijn eigen tempo en af en toe gezamenlijk. Je komt van alles te weten over het leven van de echte Sisi. Hoe erg ze met haar uiterlijk en slanke lijn bezig was. Hoe depressief ze was en wat een leed ze in haar leven te verwerken kreeg. Geen zoete hap als de film dus.

Hoe grappig is het dan als je buiten staat en elkaar aankijkt en vraagt, wat vond jij ervan?
Het bleek dat we allemaal het gevoel hadden van 'ja, wel leuk maar.....'.

Veel dingen die getoond worden zijn nagemaakt. Wel van hoe en wat Sisi had, maar ja, nagemaakt. Dat gevoel bleef eigenlijk overheersen (ook al zou het zeker geen straf zijn om één van die Swarovski stenen om je nek te hebben hangen).

Het paleis hebben we al vaker gezien, dus dat stond niet op het programma. De tuin vinden we altijd mooi om doorheen te wandelen. Dochterlief heeft daar dan ook veel foto's van gemaakt (als je dan tóch je camera hebt meegenomen....).

Daarna naar Rob en Jack die inmiddels ook terug waren bij de auto.
Jack was helemaal afgepeigerd en heeft de rest van de dag alleen maar liggen slapen. Arm ding.

Wat wij nog meer hebben uitgehaald vertel ik jullie in een volgende post....

liefs, Marjan

De Veranda

Mijn herfstkriebels bleven niet alleen in de kamer hangen maar waren de afgelopen week ook op de veranda te vinden.

Al een tijdje leek het mij leuk om de schouw -die op de veranda staat- bij ons in de slaapkamer te zetten. Maar ja, hij is van zandsteen en verlijmd. Dus niet iets wat je even oppakt en naar boven sjouwt..... Gelukkig viel het heel erg mee om hem los te krijgen (natuurlijk makkelijk gezegd als je er niet zelf aan staat te sjorren, maar dit keer is Rob het met me eens!) en heeft Rob hem naar boven gebracht. Met ietwat tegenzin, dat wel, want "Wat moet je nu met een schouw in je kamer?". Daarop kom ik binnenkort terug, want we hebben het nu over de veranda.

Om meer ruimte te creëren had Rob het brocante tafeltje een plankje kleiner gemaakt. Wat een verschil in breedte geeft dat! Het is maar 1 plank maar toch....

Op de plek van de haard kon mooi de Franse kleptafel staan met een stoel erbij. Zo is er genoeg zitplek voor iedereen. Dat is wel zo handig natuurlijk. Maar ach, soms moet een zitplek helaas opgeheven worden in naam van sfeer en stijl en stoer en sober. Niets aan te doen. ;) En ik heb nu ook een mooie plek om mijn thee kwijt te kunnen. Ook wel handig.

Uit de kamer had ik nog een krukje over en die past perfect naast de bank.

Zo is uiteindelijk een heerlijk sfeertje ontstaan met veel kaarslicht. Zeker met de al wat donkere avonden vindt ik dat erg gezellig staan.

liefs, Marjan

Herfstkriebels

Na alle regen van de afgelopen dagen had ik behoefte om te schuiven. De kamer een beetje in herfstsfeer brengen (want het weer was er al druk mee bezig). Nu niet meteen denken dat ik met allerlei kastanjes en paddenstoelen aan de slag ga, maar gewoon de kamer iets 'knusser' neerzetten.

Als eerste had ik van de week al de hoge kandelaar naast de bank gezet. Stond heel leuk maar echt praktisch was het niet. Rob had er veel problemen mee als hij in de hoek van de bank wilde gaan zitten en de kandelaar (met brandende kaars erop) allerlei bewegingen maakte die het dus niet hoorde te doen. Toch wat anders verzinnen. Vaak ontstaan op zulke momenten de wildste plannen bij me. Maar ja, we hebben nu eenmaal een beperkte ruimte en wat ik dan wil gaat dan (natuurlijk) niet. Dus nog maar een nachtje slapen.......

Vanmorgen vroeg ging Rob op pad om motard te zijn in Rhenen bij een optocht voor zieke kinderen. Bij het weggaan vroeg ie al of alles nog op dezelfde plek zou staan als hij vanmiddag terugkwam. Mijn antwoord was alleen een glimlach (je moet ze nu eenmaal niet alles vertellen).

Als eerste toch maar weer het kleine tafeltje naar beneden gehaald en naast de bank gezet met de grote kruiklamp erop. Nee, dat was het niet. Toen dochterlief naar beneden kwam voor het ontbijt was haar eerste reactie "Stoor ik?"
"Nee hoor lieverd echt niet. Maar ik weet het even niet. Ik bedoel ik had gisteren het wilde idee om de bank te draaien en en en en......"
"Alles goed mam, maar wacht even tot ik boven ben. Ga dan gerust verder en roep maar als je klaar bent."

Maar zoveel geduld had ik niet en dus begon ik meteen met schuiven. Mijn eerste idee lukte niet maar doordat alles lekker door elkaar stond, was mijn stoel schuin bij de haard komen te staan. "Dat is leuk, zo heeft hij nog nooit gestaan" en een idee was geboren.

Binnen een mum van tijd stond alles op zijn plek. Waar je eerst steeds denkt is dit leuk en is dat leuk gaat het dan vanzelf.

Mijn belangrijkste criterium is altijd, staat het niet te vol en heb ik MIJN sfeer. En wat die sfeer dan is, kan ik niet zeggen, maar ik weet meteen of het er is of niet. En ik voelde meteen, ja dit is goed. (of zoals Rob zegt 'voor dit moment dan' hahaha).  Dochterlief geroepen (die ondertussen snel haar ontbijt bij elkaar had geschraapt en naar boven was gevlucht) en zij vond het meteen heel sfeervol en ging direct haar camera halen voor een spontane fotoreportage.

Ik hoor graag of jullie het met haar eens zijn!

liefs, Marjan

Computerstress

Onze vakantie begon niet zo relaxed als we hadden gewild. We brachten onze laptop weg om alleen een klein stekkertje aan de achterkant te laten maken, wat volgens de meneer van de winkel écht géén probleem was en maar 2, hooguit 3 dagen zou duren... Ja ja, na 5 dagen eens gaan bellen hoe het er voor stond. "We gaan er meteen naar kijken mevrouw en vanavond is hij klaar, gegarandeerd!"

Dus niet.

De volgende dag maar weer gebeld. "Ja mevrouw, we kunnen het probleem niet echt verhelpen maar een extern bedrijf wel." Om nu maar meteen je computer weg te sturen naar wie-weet-waar, toch maar eerst om een offerte gevraagd en natuurlijk ook meteen informeren hoelang we hem dan kwijt zijn. Het is nog vakantie dus we kunnen wel even zonder, maar straks als dochterlief gaat studeren moet hij het toch echt wel doen. "Geen probleem mevrouwtje. Komt u hem maar halen en wij gaan even bellen." Dit is dan inmiddels zaterdag laat in de middag. Dochterlief helemaal blij dat hij er weer is en ging enthousiast 's avonds aan de gang om al haar blogzaken bij te werken (ja, we zijn een druk bloggend-gezin). Ze deed hem vol goede moed aan, en jullie geloven het niet, hij deed helemaal niets meer. Niets! Geen internetverbinding of wat (en wat is zo'n ding nou zonder internet?!).

Maandagmiddag meteen om 1 uur op de stoep bij het bedrijf. "Wat kan ik zeggen mevrouw, dat is niet onze fout." Hoezo niet jullie fout? Ik breng hem weg voor een stekkertje en nu doet hij niets meer en, oh ja, jullie hebben ook nog even mijn computer gehackt en het wachtwoord veranderd zonder dat te vragen!! Na wat heen en weer gepraat zou hij er toch even naar kijken. Met een uurtje konden we hem weer ophalen. Gegarandeerd. (jaja)

Om nu heen en weer te gaan rijden.... Dan toch maar even lekker 'relaxed' het dorp in en wat leuke aankoopjes doen. Na meer dan een uur terug en "helaas mevrouw ik kan het niet vinden, een software foutje waarschijnlijk, ik heb meer tijd nodig. Maar ik kan hem maken hoor! Ik bel u aan het einde van de dag en alles zal dan opgelost zijn. Gegarandeerd!" *diepe zucht*

Ik zal jullie besparen wat ik allemaal gezegd heb.... Maar ja, weer zonder laptop naar huis en daar wachten tot ze bellen. Dit duurde tot kwart over 5. Of we ze nog iets meer tijd konden geven, dan konden ze het probleem oplossen -en nu met z'n allen- gegarandeerd. Nu was ook voor Rob de maat vol. Schroef maar dicht en we komen hem wel halen. Gelukkig kon een kennis hem de volgende avond in -en ik overdrijf niet- 20 minuten 'maken'. We hebben nu een extern iets voor het wifi ofzo. Ik ben niet zo technisch, maar we zijn inmiddels gelukkig weer online. Het probleem met de stekker is echter nog steeds niet opgelost. Ze hadden nog het lef om te vragen of we hem "niet alsnog wilde laten opsturen." Wat denk jezelf? Dacht het niet.

Dus nu bij het opladen maar steeds iets zwaars op de aansluiting en we kunnen toch nog even vooruit...

Hoe blij kan je zijn dat je weer kan internetten? Tuurlijk kan het ook op mijn telefoon, maar dat is toch anders. Daar kan je geen heel verhaal op schrijven. Dus nu weten jullie waarom er zolang niets gemeld is.

Op woongebied is er daarnaast ook niet veel te melden. Doordat Rob de afgelopen vakanties steeds heeft geklust had hij nu niet zoveel zin. Dus al mijn ideeën moeten even wachten. Wel zijn we al een paar keer een dagje weggeweest, maar daarover later meer. Als alles het blijft doen natuurlijk.

liefs, Marjan