Ongeluk komt in drieën

Het begon allemaal met de waterkoker die plotseling de geest gaf. Toen liet ik tijdens het afwassen de ovenschaal vallen en sneed daarbij mijn hand open (je hebt nog niet je duim naar beneden of je staat alweer te zwaaien *zucht*). Vol verwachting zit ik op mijn stoel. Wat zal het derde ding worden? Misschien de wasmachine die plots kuren krijgt, of misschien natuurlijk de wasdroger die zal gaan staken of...

Al wegdromend hoor ik de douche al voor een gedurende tijd lopen. Ja, dat zijn we wel gewend met twee meiden in huis. Wat die er allemaal onder doen is voor mij een vraag. Geïrriteerd roep ik naar boven "zo is het wel genoeg hoor, schoon is schoon!" Dochterlief antwoord in alle onschuld, "maar ik sta helemaal niet onder de douche, dat is pap." "Pap?", dacht ik bij mezelf. Maar Rob is Jack aan het uitlaten.... Rustig loop ik naar boven. Wat gek, het licht in de badkamer staat niet aan. Langzaam doe ik de deur open.

Ongeluk komt altijd in drieën, en daar stond ik dan ook oog in oog met ongeluk nummer drie. Wat bleek, de waterleiding naar de kraan toe was out of nowhere gesprongen. De hele badkamer was gevuld met warm (natuurlijk warm) water. Een houten pot die ik daar op de grond had gezet, dreef nu doelloos in de ruimte. In alle paniek roep ik dochterlief. En nog een keer. En nog een keer. "Wat nou?!" "De badkamer!!" Op z'n elfendertig komt ze toch maar uit haar slaapkamer rollen. Er kwam echter snel een einde aan haar nonchalance toen ze zag wat ik bedoelde.

Wat nu? Rob was nog met Jack op pad. Des namen we het heft maar in eigen handen. De waterkraan dichtdraaien leek ons de logische eerste stap. Makkelijker gezegd dan gedaan! Daar lag dochterlief op haar buik in de gang, met hoofd en armen hangend in het gat, opzoek naar de waterkraan. Het lukte maar niet om hem dicht te krijgen. Gelukkig hoorden we toen het getrippel van vier voetjes en een vrolijke "hallo, we zijn er weer." "Rob kom snel! De waterleiding in de badkamer is gesprongen en we krijgen de waterkraan niet dicht!" Met grote stappen komt hij aanlopen, en na enig gehannes kreeg hij gelukkig wel de waterkraan dicht.

Dat was stap één, nu stap twee. Gelukkig (ja, we hadden veel geluk gezien het ongeluk) hadden we nog van de oude kraan wat onderdelen liggen in de schuur. En zo kon Rob het reparatierwerk in gang zetten. Alleen nog al dat water door het putje laten stromen en het ergste is achter de rug.

Dus dat was een goed begin van een heerlijk stress vrij en zonnig weekend. ;)

liefs, Marjan

Ijzerwerken

Aan het begin van deze maand was mijn verjaardag. Ik ben dan ook flink verwend door Rob, dochterslief en natuurlijk had Jack ook zijn beste pootje voor gezet.

Zoals ik al vaker heb aangegeven op deze blog, ben ik (en ja, ik weet het) een moeilijk persoon om iets voor te kopen. Ik houdt niet van verrassingen. Je kan het maar niet genoeg zeggen! Er zijn altijd wel van die mensen die zeggen 'dat valt toch wel mee' of 'stel je niet aan' en komen vervolgens met een bos gele tulpen op de stoep. Natuurlijk wordt het gebaar altijd geapprecieerd, maar jongens, jullie moeten toch onder andere wel weten dat gele tulpen verbannen worden -met enige tegen zin- naar het toilet. Cru, maar de waarheid.

Het komt er meestal dus op neer dat mama het liefst zelf wel even een cadeautje uitkiest. En dochterslief, die goed zijn opgevoed, komen dan ook ten tijde van mijn verjaardag gezamenlijk lieflijk mij uitnodigen om een X bedrag te spenderen aan whatever I like. Natuurlijk proberen ze een speels element eraan toe te voegen door op mijn verjaardag bijvoorbeeld stiekem een doosje bonbons bij de bakker te halen (nooit mis -en alles beter dan gele tulpen, zullen we maar zeggen). En natuurlijk worden de verjaardagskaarten ieder jaar weer met originele felicitaties gesierd. Maar voor de rest houdt ik de touwtjes het liefst strak in eigen handen...

Omdat mijn naaimachine en lockmachine een servicebeurt moesten hebben, gingen Rob en ik op pad naar Barneveld (ja, waarom niet dichterbij hahaha). Ik moest nog even iets hebben om mee te nemen naar vrienden en keek of er een bloemenwinkeltje in de buurt was. Mijn ogen werden getrokken naar een stapel koffers die buiten op straat stonden. Daar bleek een heel leuk winkeltje bij te horen. Hier verkochten ze bloemen (geen gele tulpen zo te zien, maar wie weet is het seizoen er nog niet naar) met daarnaast ook heel veel leuke brocante spulletjes.

Tussen al het wit zag ik daar een heel mooi oud hekje staan. Mijn 'potentiële verjaardagscadeautje radar' ging sneller biepen en ik seinde mijn bevindingen meteen door naar Rob. "Waar moet je dat nou weer neerzetten?", was natuurlijk zijn eerste reactie, maar ik had er meteen al vele plekken voor in gedachten. Echter Rob had inmiddels ook wat op het oog: een oud en verweerd muuranker. Daar gingen mijn ogen ook meteen van stralen! En ja, omdat we (*ahum* ik dus) niet kon kiezen, zijn beide mee naar huis gegaan... Waarom ook niet?
 

Het hek, zoals jullie in de vorige post al hebben kunnen zien, staat op de eettafel tegen de muur aan. De muuranker daarentegen ligt op de oude kist naast de stoel in de woonkamer. Het enigste nadeel hieraan is dat Rob hem elke keer moet optillen omdat zijn leesvoer anders onbereikbaar is (en zo'n ding is zwaar!). Ach je kan ook niet alles hebben, toch?

liefs, Marjan

Doornroosje

Wat een onschuldig speldenprikje al niet teweeg brengt....

Een paar weken geleden was ik samen met dochterlief heerlijk aan het naaien. Want ja, de lente komt eraan en wat moet je dan aan? Een gehele nieuwe garderobe natuurlijk! ;) Druk in de weer speld ik het ene stukje stof vast aan het andere. *au* Wéér in mijn vinger geprikt! Dat gebeurd natuurlijk wel vaker als je druk aan de slag bent, maar deze keer deed het écht heel veel pijn. Ach, nog een laatste naadje en dan is het jurkje ook weer af. Dus maar stug doorgaan...

De volgende ochtend was mijn duim al lekker dik, maar ja, die nieuwe garderobe maakt zichzelf niet! En ik had al zo'n leuk jasje uitgeknipt, makkelijk patroon, dat wordt dus nog even doorgaan...

Zo heb ik meer dan een week rondgelopen met een duim die alsmaar dikker en dikker werd. Hoe erg kan zo'n speldenprikje zijn? Vinger in de soda en klaar is kees! Echter, nadat ik de volgende ochtend bij het afwassen mijn vinger stootte, en de immense pijn pas na een half uur een beetje weg ebde, begon ik me een beetje zorgen te maken. Dan toch maar even een afspraak bij de dokter inplannen.

Ik zag het al helemaal voor me, daar komt Marjannetje met haar pijnlijke vinger. "Geduld", zou de dokter dan zeggen, "is een schone zaak" met een vriendelijk glimlach en het verzoek om de duim nogmaals in het soda te laten zakken. Maar dat pakte dus heel anders uit. Mijn dokter, die nooit bezorgd kijkt, keek met gefronste wenkbrauwen naar mijn duim. "Dit ziet er niet goed uit", verzuchte hij voorzichtig. "Dit is ernstig", zei hij er nog snel achteraan. Wat bleek, ik had een hele erge diepe ontsteking. Eentje die ernstige schade met zich mee kan brengen wanneer niet goed behandeld. Hij moest dan ook direct chirurgisch mijn duim openmaken en ik kreeg een heerlijke antibioticakuur mee naar huis. "Daar ben je nog wel even zoet mee", zei hij me achterna.

Nog even zoet mee? Ach, wat is even. Een weekje en dan weer terug aan de slag! Nou, zoals jullie waarschijnlijk al begrijpen, ligt ook dit net weer even iets anders. Ben nu al 3 weken lekker onder de panne. Maar gelukkig mag ik inmiddels mijn handen weer gebruiken. Want ja, mijn duim moest een week lang de lucht in. Dat betekent niet naaien, niet breien, en het ergste, niet schuiven. Drama, zoals jullie wellicht begrijpen. Ook al kon ik jullie blogs dus wel lezen, ik was helaas niet capabel om een opmerking te schrijven (het gaat hierbij natuurlijk om mijn rechterhand, lekker handig en ik ben helaas niet zo bekwaam om met links iets zinnigs eruit te krijgen... dat heb ik op de harde manier moeten leren. *zucht* Misschien toch maar gaan oefenen...).

Om de twee dagen moest ik terugkomen om mijn duim te laten controleren en toen ook nogmaals naar het ziekenhuis. Ja, een speldenprikje met gevolgen dus. Nu ik weer wat kan (mag natuurlijk nog niet van alles, en dochterslief kijken streng toe, maar van helemaal niets doen wordt ik een beetje gek), dacht ik er maar een blogpost uit te gooien. Met pijn en moeite, en met een beetje assistentie, maar dan doe je tenminste wat! ;)

Zoals jullie waarschijnlijk (of hopelijk) nog weten hadden we van de muur in de slaapkamer wat hout over. Ik had meteen het idee om daar luiken van te maken voor aan de toog in de huiskamer. De luiken die er hingen kwamen niet helemaal tot bovenaan en met het hout konden we (*ahum* Rob) ze natuurlijk geheel op maat maken. Nou... voor zover de voorraad strekt natuurlijk. Ik had een 'visie' voor ogen om ze als een soort van deuren te doen overkomen. Om dit 'optische effect' te bereiken, hebben we (*ahum* Rob dus, maar met mijn assistentie) er oude greepjes op gemaakt. Ze vallen net genoeg op, maar passen daarbij tegelijkertijd helemaal in het plaatje.

De luiken die aan de toog hingen hebben we ook weer hergebruikt (ja, ja, we zijn een ware recycle fabriek geworden). Waar die terecht zijn gekomen? Dat is iets voor de volgende keer... Thumbs up! ;)

liefs, Marjan

Knit it yourself!

Een tijdje geleden was ik bij de Espeterhoeve en zag daar van die gebreide hand- en vaatdoekjes. Ik heb ze al vaker gezien en ook dit keer trok het mijn aandacht. Ze zijn dan ook gewoon zo leuk en net even wat anders dan anders. Daar stond ik dan weer met die doekjes in mijn handen, aan het wegdromen over hoe leuk ze thuis zouden staan. Dochterlief meegenomen in mijn gedachtegang en die zag het gehele plaatje ook al helemaal voor zich. 'Waarom neem je ze dan niet mee?', vraagt ze stimulerend. 'Nou... ze zijn best wel prijzig en kijk, ik kan dat ook gewoon zelf maken, zo moeilijk zijn ze immers niet...'. *ping* Het lampje boven mijn hoofd ging branden. Zo moeilijk zijn ze immers niet, toch?

Dus ik het huis afgezocht naar mooie, 'sober' gekleurde, bolletjes katoen en begon -diezelfde avond nog- met goede moed. Als je dan eenmaal de slag te pakken hebt.... Omdat ik ook in mijn breiwerk van groot houd, waren de eerste twee experimenten te klein naar mijn smaak. Maar geen nood, pannenlappen zijn ook altijd welkom! ;) Dan toch maar wat groter...

In de keuken gebruik ik altijd zogenaamde gastendoekjes als vaatdoek, dus heb ik deze maat ook maar aangenomen voor de gebreide versie hiervan. En ja hoor, dat is wat ik voor ogen had. Een beetje meer 'body', zullen we maar zeggen. Ik vindt ze zelfs zo leuk dat ik meteen door ben gegaan voor het toilet (dit is namelijk één van de volgende klussen op het -naar Rob's idee- nooit ophoudende lijstje). Het breit ook zo makkelijk weg. Father Brown op tv, hond op schoot en recht-zo-die-gaat!

Willen jullie nou ook de breipennen oppakken? Het is heel eenvoudig! Eerst brei ik 6 pennen recht en ga dan verder met een blokpatroon, [hier] kun je lezen hoe dat moet. De eerste/laatste 4 steken aan de zijkanten brei ik ook in ribbels anders krijg je geen mooie rand en rolt het geheel op (en dat willen we natuurlijk niet). En natuurlijk sluit ik dan weer af met 6 pennen recht. Eenvoudig, toch! De afmetingen die je hiervoor kunt gebruiken zijn natuurlijk geheel afhankelijk van hoe groot je ze wilt hebben. Zoals hiervoor al gezegd, heb ik gewoon de afmetingen aangehouden van een gastendoekje (ongeveer 25x45 cm).

Mijn hoofd loopt helemaal over van de ideeën voor verschillende steken waarin je de doekjes kunt breien (in gerstekorrel zijn ze namelijk ook heel erg stoer). Dus misschien zien jullie binnenkort nog meer doekjes voorbij komen...

liefs, Marjan

De Slaapkamer 2.0

Zoals vele van jullie weten wilde ik al voor een langere tijd de slaapkamer aanpassen. En, zoals vele van jullie waarschijnlijk ook weten (of zich hierin kunnen herkennen), kwam het er telkens maar niet van. Het is maar de slaapkamer, werd er dan gezegd. Dat ziet toch niemand! Maar ja, dat stemmetje in het hoofd vindt het toch prettig als alles één stijl is. Zo creëer je rust (en waar anders moet je tot rust komen dan in de slaapkamer?). We hadden wel al de schouw naar boven gebracht, maar verder waren we dus niet meer gekomen. Druk, druk druk... Echter, omdat de schouw naar boven was gehaald, had ik het wilde idee om het bed om te draaien ("zorgt voor een betere feng shui", zei dochterlief, "maar dan wel op jouw manier...."). Dat was wel even raar hoor, na bijna 21 jaar aan dezelfde kant te hebben geslapen. Moet dan ook toegeven dat het even duurde voordat ik eraan gewend was...

Het geheel kwam echter in een stroomversnelling toen Rob bij een restaurant aan het werk was en daar oud hout tegen de muur zag worden gemaakt. Hij was er helemaal weg van en bestelde meteen bij de aannemer hout voor onze slaapkamer. Het stukje hout wat hij had meegenomen was al helemaal geschuurd. Ik vond het wel leuk, maar kon het nog niet helemaal plaatsen in onze slaapkamer. Echter daar kwam direct verandering in toen we het hout gingen halen. Mijn hart maakte een sprongetje! Het hout dat voor mijn neus lag was nog onbehandeld en zag er helemaal naar mijn zin uit! Dit scheelde tevens natuurlijk heel veel werk voor Rob en hij kon dan ook zijn geluk niet meer op. ;)

Het hout is een oude vloer afkomstig uit een kerk in Friesland. Het was slechts een kwestie van afstoffen om het geheel gereed te maken. Rob heeft eerst de muur waarop het hout getimmerd werd donker geschilderd in verband met eventuele kieren, en toen ging hij als een ware timmerman aan de slag!

Doordat er hout over de ene muur kwam, was het niet nodig om deze te stucen. Echter de andere muren zaten nog onder het behang (met zo'n leuke structuur erin... yep... erg trendy 21 jaar geleden...). Dus deze werden netjes gestuct en natuurlijk in de kalk gezet. Ik heb gekozen voor de kleur Piombo van Carte Colori. Deze kleur vindt ik erg mooi staan bij zowel bruin als grijs.

Toen alles in de verf stond en de muur erin zat, was het hele plaatje compleet. Ten minste, als je niet naar de vloer keek. Deze begon gedurende het proces steeds meer oranje te lijken. Het brak eigenlijk het geheel af (niet erg feng shui, inderdaad). Dus ja, jullie zien het al aankomen, verven die boel! Daar zat ik dan, 's avonds laat, op mijn knieën... Niet het slimste wat ik heb gedaan (gezien het lichaam dat daarna direct in opstand kwam), maar wel -zoals ik Rob probeerde te overtuigen- een actie die ondernomen moest worden. Het ziet er toch tienduizend keer beter uit op deze manier!

Ik heb ervoor gekozen om de vloer niet helemaal egaal te verven en heb deze dan ook ingewassen met zwarte verf die ik iets verdund had. Het is iets donkerder uitgevallen dan we in eerste instantie voor ogen hadden, maar ik ben er super blij mee!

Omdat ik de sfeer heel sober wilde houden, hebben we er eigenlijk niets in teruggezet. Alleen een staande lamp naast het bed (want dat is toch wel makkelijk hahaha) en een mooie grote kruik naast de haard. And that's it! Nogmaals, ik ben er super blij mee en kijk steeds even verliefd naar binnen als ik de trap op kom lopen... Het is eenvoudig, sober en natuurlijk erg feng shui op mijn manier.

Maar ja, heb je het ene nog niet af, dan komt er gelijk (zoals Rob verzuchte) weer iets anders opborrelen. We hadden nog wat hout over van de muur én.... dat zien jullie in een volgende post! ;)

liefs, Marjan